As carreteras sobre xeo, ou “Ice Roads“, son vías abertas durante a tempada de inverno e que facilitan o transporte con áreas illadas, sen carreteiras permanentes, especialmente en Canadá, Alaska, Siberia, e Escandinavia.
Unha das máis famosas, e máis empregada, é a “Denison’s road“, nos “Northern Territories” en Canadá. 
Considerada a ruta máis perigosa do mundo, percorre máis de 500 quilómetros ata as minas de diamantes de Diavik e Ekati. O 85% do percorrido trascorre sobre lagos xeados, co risco de que o xeo fenda en calquera momento, tragándose aos camións que transportan todo o necesario para o normal funcionamento das minas (sobre 300.000 toneladas de combustible, explosivos, aceiro e formigón ao ano). Obviamente, a ruta só é transitábel nos meses máis duros do inverno, cando as illas nas que se sitúan as minas quedan conectadas con terra. Cada ano, a compañía “Nuna Logistics” reconstrúe a carretera.
[vía Fogonazos]
A física básica das carreteras de xeo coñécese dende hai décadas. Cando un camión cargado se move sobre o xeo, crea unha depresión ao seu redor duns centímetros de profundidade, e varios metros de diámetro. A maior velocidade, máis profunda será a depresión. Se un vehículo sobrepasa certa velocidade crítica, variable segundo as condicións locais, o seguinte en pasar atravesará o xeo.
Baseándose nesto, os conservadores da Denison’s Road limitaron a velocidade a 35 km/h. Nalgúns tramos, como o lago Waite, a velocidade máxima será ainda menor.
Xa que a concavidade se traslada co camión, a auga desprazada crea ondas de presión baixo a superficie. Cando esas ondas acadan a costa do lago, rebotan, e as interferencias resultantes do seu choque cos seguintes frentes de onda poden levantar o xeo. Para prever isto, sempre que seña posible os enxeñeiros constrúen as carreteras de xeo cun ángulo determinado respecto ás liñas de costa máis cercanas.
Para saber máis…
0 Respostas to “Carreteras sobre xeo”